Samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 13. gr. skipulagslaga nr. 160/2010 er skilyrði fyrir útgáfu byggingarleyfis að mannvirki og notkun þess samræmist skipulagsáætlunum á svæðinu. Í kafla 4.1 í gildandi deiliskipulagi landi Bjarkar við Selfoss er kveðið á um að aðaluppdrættir sem lagðir eru fyrir byggingaryfirvöld Árborgar skuli vera í samræmi við skilmála skipulagsins, gildandi byggingarreglugerð og önnur þau lög, reglugerðir og staðla sem til greina koma. Í kafla 5.1 skipulagsins segir að í einbýlis-, par og raðhúsum skuli vera ein íbúð í hverju húsi. Ekki sé heimilt að hafa aukaíbúð á lóðum.
Svo sem fyrr greinir, og er fullyrt í úrskurði úrskurnarnefndar umhverfis- og auðlindamála, er óyggjandi að eignarhluti 0102 á aðaluppdrætti feli í sér tvo íbúðahluta. Er því ljóst að vestari íbúðarhlutinn, þ.e. sá sem er vestan við bílgeymslu, felur í sér séríbúðar¬hluta eða aukaíbúð í skilningi gr. 5.1. í gildandi deiliskipulagi svæðisins.
Svo sem nefnt er í ofangreindum úrskurði úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála er í dómi Hæstaréttar í máli nr. 25/2020 fjallað með almennum hætti um að ekki sé að finna í skipulagslögum eða öðrum réttarheimildum um fasteignir fyrirmæli um hvenær fleiri en ein íbúð teljist óhjákvæmilega vera í húsi. Þá sé heldur ekki að finna haldbærar vísbendingar um að hlutlægt mat á innra skipulagi og öðrum eiginleikum húss samkvæmt aðaluppdráttum eigi að ráða við mat á því hvort hús teljist einbýli og fullnægi þar með skilmálum deiliskipulags sem mæli fyrir um að óheimilt sé að hafa fleiri en eina íbúð í húsi.
Í því máli sem dómur Hæsta¬réttar varðaði og nefndin vísar til lagði deiliskipulag bann við því að „tvær íbúðir“ væru í einbýlishúsum. Hins vegar segir gildandi deiliskipulagi Bjarkar að ein íbúð skuli vera í hverju húsi, og leggur þar að auki að auki bann við því að „aukaíbúð“ sé í húsum. Sem fyrr segir er í dómi Hæstaréttar ekki að finna afdráttarlausa skýringu á því hvernig beri að túlka hugtakið „íbúð“, og enn síður er í dóminum fjallað um hvernig skuli túlka hugtakið „aukaíbúð“. Að mati skipulagsfulltrúa og byggingarfulltrúa er ljóst að ef skipulagsskilmálar kveða á um að parhús megi einungis samanstanda af tveimur íbúðum, en húsið samanstendur óumdeilan¬lega af þremur íbúðahlutum, eins og fullyrt er í úrskurði kærunefndarinnar, telst í öllu falli einn þessara íbúða¬hluta „aukaíbúð“, samkvæmt almennum málskilningi og í skilningi deili¬skipulags¬skilmála.
Í þessu tilliti má benda á að í vestari íbúðarhlutanum, sem áður er nefndur, er samkvæmt aðaluppdráttum gert ráð fyrir þvottahúsi, til viðbótar við það sem er í austari íbúðarhlutanum, auk þess sem EI60 eldvarnarveggur er teiknaður milli íbúðahlutanna. Var slíkt t.d. ekki uppi á teningnum í því máli sem dómur Hæstaréttar í máli nr. 25/2020 varðaði og málin því ekki sambærileg að öllu leyti.
Af öllu framangreindu leiðir að sá íbúðarhluti sem er vestan við bílskúr, telst vera „aukaíbúð“ í skilningi gr. 5.1 í gildandi deiliskipulagi. Af því leiðir enn fremur að umsókn um byggingarleyfi fer gegn deiliskipulagsskilmálum, og uppfyllir þar með ekki skilyrði 1. tölul. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki.
Með vísan til framangreinds synjar byggingarfulltrúi umsókn um byggingarleyfi.
Hafnað